Alergie układu oddechowego najczęściej kojarzone są z okresem wiosenno-letnim i ekspozycją na pyłki roślin. Tymczasem objawy alergicznego nieżytu nosa mogą utrzymywać się lub nasilać również zimą, głównie z powodu alergenów całorocznych oraz wczesnego pylenia drzew. Artykuł omawia najważniejsze przyczyny tzw. zimowej alergii oraz praktyczne możliwości farmakoterapii z wykorzystaniem bilastyny, furoinianu mometazonu  oraz donosowego połączenia olopatadyny z furoinianem mometazonu.

Co uczula zimą – najczęstsze źródła ekspozycji

• Alergeny całoroczne. Najważniejszymi alergenami w okresie zimowym są alergeny całoroczne, przede wszystkim roztocza kurzu domowego (RKD). RKD (Dermatophagoides spp.) należą do najważniejszych alergenów całorocznych związanych z ANN i astmą. Ekspozycja zależy od mikroklimatu mieszkania i rezerwuarów kurzu (materace, pościel, dywany, tapicerka), a nie wyłącznie od pory roku.

• Pleśnie i wilgoć w mieszkaniu. Zimą, przy niedostatecznej wentylacji i zjawiskach kondensacji, wzrasta ryzyko zawilgocenia i rozwoju pleśni. Metaanaliza obejmująca piśmiennictwo z lat 1990–2023 potwierdza, że wskaźniki zawilgocenia (m.in. zapach stęchlizny, widoczne ogniska pleśni, ślady wilgoci, szkody wodne) wiążą się ze zwiększonym ryzykiem objawów nieżytu nosa w populacji pediatrycznej [5]. W podejściu medycznym akcentuje się szybkie usunięcie źródła wilgoci i racjonalną diagnostykę objawów, bez nadinterpretacji wyników nieswoistych „testów środowiskowych”.

• Alergeny zwierząt domowych. Alergeny kota i psa są przenoszone na odzieży i długo utrzymują się w kurzu. Zimą ekspozycja może być większa wskutek mniejszego wietrzenia pomieszczeń i częstszego przebywania zwierząt w przestrzeni mieszkalnej.