Logo
Zaloguj / Rejestruj

Migotanie przedsionków (Atrial Fibrillation, AF) jest najczęstszym zaburzeniem rytmu serca i główną przyczyną udaru. U każdego chorego należy ocenić ryzyko udaru w skali CHA2DS2-VA i ryzyko krwawienia. Lekami pierwszego wyboru są doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (Non-vitamin K Antagonist Oral Anticoagulants, NOAC). Leki z grupy antagonistów witaminy K (Vitamin K Antagonists, VKA) są obecnie wskazane tylko przy mechanicznej protezie i istotnej stenozie mitralnej.

Migotanie przedsionków pięciokrotnie zwiększa ryzyko udaru niedokrwiennego mózgu, a udary w jego przebiegu mają cięższy charakter i wyższą śmiertelność. Zasadniczym celem leczenia jest poprawa rokowania oraz zmniejszenie objawów związanych z arytmią. Jednym z elementów leczenia jest terapia przeciwzakrzepowa, której celem jest zmniejszenie ryzyka udaru mózgu.

W 2024 r. Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (European Society of Cardiology, ESC) we współpracy z Europejskim Towarzystwem Kardio-Torakochirurgii (European Association for Cardio-Thoracic Surgery, EACTS) opublikowało nowe wytyczne dotyczące postępowania w migotaniu przedsionków. W wytycznych uporządkowano nazewnictwo i zrezygnowano z podziału na migotanie zastawkowe i niezastawkowe. Termin „niezastawkowe migotanie przedsionków” jest obecnie niezalecany przez ekspertów, ponieważ utrudnia wdrożenie właściwego leczenia.

reklama Vademecum technika