Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.) od wielu lat znajduje zastosowanie w medycynie tradycyjnej oraz współczesnej fitoterapii. Roślina ta zawiera liczne związki bioaktywne, takie jak hiperycyna i hiperforyna, którym przypisuje się szerokie spektrum właściwości prozdrowotnych. Do najważniejszych należą działania: przeciwbakteryjne, spazmolityczne oraz łagodzące dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Szczególne znaczenie kliniczne ma jednak udokumentowany potencjał przeciwdepresyjny preparatów z dziurawca, dzięki czemu są one powszechnie stosowane w terapii lekkich i umiarkowanych epizodów depresyjnych. Mechanizm działania przeciwdepresyjnego ekstraktów z dziurawca obejmuje przede wszystkim hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, dopaminy i noradrenaliny, co prowadzi do zwiększenia ich dostępności w ośrodkowym układzie nerwowym. W literaturze wskazuje się także na możliwość modulowania neuroplastyczności oraz działania przeciwutleniającego, co może dodatkowo wspierać efekt terapeutyczny. Ze względu na dobrą tolerancję i naturalne pochodzenie preparatów wielu pacjentów chętnie stosuje terapię dziurawcem. Należy jednak podkreślić ryzyko licznych interakcji lekowych, wynikających głównie z indukcji enzymów cytochromu P450 i glikoproteiny P, co ogranicza stosowanie dziurawca u osób przyjmujących inne leki wymagające stabilnych stężeń terapeutycznych.

W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie tematem zdrowia psychicznego ze względu na coraz większą liczbę odnotowanych przypadków występowania zaburzeń psychicznych. Szczególnie często stawianą diagnozą jest depresja. Zgodnie z danymi przedstawionymi przez Światową Organizację Zdrowia aż 332 mln osób na świecie chorują na depresję.