2026-02-13 Artykuły

Dość liczną grupę wśród łacińskich nazw roślin stanowią te, w których pojawiają się określenia toponimiczne tworzone od nazw geograficznych dla podkreślenia, gdzie dana roślina występuje.Termin „toponim” jest złożeniem dwóch greckich słów: τόπος (topos) „miejsce” i ὄνομα (onoma) „imię, nazwa”. Greckie τοπώνυμον (toponymon) oznaczało dosłownie „nazwa miejsca”. W nazwach roślin pojawiają się toponimy w zlatynizowanej formie, najczęściej przymiotnika, np. arabicus „arabski”, chinensis/sinensis „chiński”, iaponicus/japonicus „japoński”, zeylanicus „cejloński” etc. Przymiotnik łaciński występuje w trzech rodzajach, stąd zależnie od rodzaju rzeczownika poprzedzającego przymiotnik, może on zamiast -us (rodzaj męski) przybierać końcówkę -a dla rodzaju żeńskiego, np. arabica, lub dla rodzaju nijakiego końcówkę -um np. arabicum albo -e zamiast -is (rodzaj męski i żeński), np. sinense.

Przykłady:

Centella asiatica „wąkrotka azjatycka”

Istnieje kilka teorii wyjaśniających pochodzenie nazwy centella. Osobiście skłaniam się ku tej, która  mówi, że powstała ona od łacińskiego liczebnika centum „sto” i odnosi się do obfitego rozrostu tej rośliny. Przyrostek -ella wskazuje na zdrobnienie słowa, czyli centella to „seteczka/ stóweczka”. Asiatica znaczy „azjatycka” i wskazuje na miejsce jej występowania. 

Copyright © Medyk sp. z o.o