2026-04-16 Artykuły

Migrena to choroba neurologiczna, a jej diagnoza opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie klinicznym według kryteriów ICHD. Współczesna nauka, dzięki neuroobrazowaniu i badaniom genetycznym, potwierdza jej organiczne podłoże. Kluczowym odkryciem była rola peptydu CGRP, co doprowadziło do stworzenia nowoczesnych, celowanych terapii (przeciwciała monoklonalne, gepanty). Leczenie dzieli się na profilaktyczne, które ma na celu zmniejszenie liczby ataków (od stylu życia po leki), oraz doraźne, przerywające ból (m.in. NLPZ i tryptany). Nowoczesne podejście pozwala skutecznie kontrolować chorobę i znacząco poprawić jakość życia pacjentów.

Migrena to choroba znana i opisywana jeszcze w starożytności – począwszy od opisów w Papirusie Ebersa i terminologii Hipokratesa (hemicrania), przez średniowieczne mistyczne interpretacje (Hildegarda z Bingen), aż po renesansową teorię naczyniową Thomasa Willisa. Kluczowy dla XX wi. okazał się model naczyniowy Harolda G. Wolffa oraz przełomowe odkrycie depolaryzacji korowej (CSD) przez Aristidesa Leão, które zrewolucjonizowało postrzeganie aury jako zjawiska neuronalnego.

Wiek XXI przyniósł dalsze postępy w diagnostyce dzięki neuroobrazowaniu funkcjonalnemu (fMRI, PET), identyfikującemu „generatory migreny” i strukturalne zmiany w mózgu. Badania genetyczne ujawniły mutacje związane z migreną połowiczoporaźną oraz polimorfizmy predysponujące do powszechnych form choroby.

Copyright © Medyk sp. z o.o